ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് കുഞ്ഞുങ്ങള് ഉണ്ടാകുന്നത്. ദൈവം അതിനെ, രണ്ടു ഹൃദയങ്ങള് ചേര്ത്ത് വെച്ച് അവര്ക്ക് കൊടുക്കുന്നു. എനിക്കും തന്നിരുന്നു, മൂന്ന് അവസരങ്ങള്. പക്ഷെ, എന്റെ വയറ്റില് വളരാനുള്ള ഭാഗ്യം(?) അവര്ക്കോ അവരെ വളര്ത്താനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കോ ദൈവം തന്നില്ല. മുളയിലേ കരിഞ്ഞു പോകാന് വിധിക്കപ്പെട്ട ജീവനുകള്. എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങള്. അവര് എന്റെ മാത്രം കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്നു. എനിക്ക് മാത്രം വേണ്ടിയുള്ളവര്. ഹൃദയങ്ങളുടെ ചേര്ച്ചയില്ലായ്മയായിരിക്കാം അവരെ വളരാന് അനുവദിക്കണ്ട എന്ന് ദൈവം കരുതിയത്. ദിയ. എനിക്കുണ്ടാകുന്ന എന്റെ ആദ്യത്തെ മോള്ക്ക് ഞാന് കണ്ടു വെച്ച പേരാണ്. വ്യര്ത്ഥമായിപ്പോയ എന്റെ കാത്തിരിപ്പ്.
ഇപ്പോള് ഞാന് കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ദൈവം ചേര്ത്തുവെച്ച ഹൃദയങ്ങള്ക്ക് നല്കിയിട്ടും അവര്ക്ക് വേണ്ടാതെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനു വേണ്ടി. അവളെ എനിക്ക് വേണം. എന്റെതായി വളര്ത്താന്. എന്റെ മാത്രമായി വളര്ത്താന്. അവള്ക്ക് ഞാന് കാവേരി എന്ന് പേരിടും. അമ്മു എന്ന് വിളിക്കും. അവള് എന്റെ മാത്രം മകളായിരിക്കും. എന്റെ മാത്രം അമ്മു. എന്നാണു അവള് വരുക? അവള് വരും... വരാതിരിക്കില്ല...
ഒറ്റപ്പെടല്... അതൊരു വല്ലാത്ത വേദനയാണ്. എന്റെ ഒറ്റപ്പെടലില് നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനായി ഒരു വൃഥാശ്രമം. എന്നിലെ നല്ലതും ചീത്തയുമായ അംശങ്ങളുടെ സ്വാംശീകരണമായി ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ.... ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാതെ, കുറ്റപ്പെടുത്താതെ, പിന്നിട്ടവഴികളിലേക്കൊരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം. അറിഞ്ഞതും കണ്ടതും കേട്ടതുമായ ചില ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ ഇവിടെ കുറിച്ചിടുന്നു. ആത്മാംശത്തെക്കാളധികം ഭാവനയും ഭാവനയേക്കാളധികം ആത്മാംശവും കൂടിക്കുഴഞ്ഞ കുറേ അനുഭവങ്ങൾ... അതാണ് "അനാമികം".
ദൈവം എന്ന ലേബല് ഉള്ള പോസ്റ്റുകള് കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
ദൈവം എന്ന ലേബല് ഉള്ള പോസ്റ്റുകള് കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
2009 മാർച്ച് 13, വെള്ളിയാഴ്ച
2009 മാർച്ച് 11, ബുധനാഴ്ച
ഞാന്
ഞാന്. ഞാന് എന്നതിന് എന്ത് പ്രസക്തി? ഏകാന്തമായ വഴികളിലൂടെയും ആള്ക്കൂട്ടതിലൂടെയും തനിച്ചു നടക്കുന്നവള്. ആരുമില്ല കൂട്ടിനു. ആരെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുമില്ല. ആരോരുമില്ലാത്ത, ആഴമുള്ള സൌഹൃദങ്ങളില്ലാത്ത ഒരാള്..
എന്നെക്കുറിച്ചു ഞാന് കൂടുതല് എന്ത് പറയാന്? ഞാന് ഒരു ഒറ്റക്കിളിയാണ്. ആഗ്രഹിക്കാതെ ലഭിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഭാരവുമായി അലയുന്ന ഒരു ഒറ്റക്കിളി. ആരുമില്ല കാത്തിരിക്കാന്. ആരുമില്ല കരുതലുമായി പുറകെ വരാന്. ആരുമില്ല ചേര്ത്ത് പിടിച്ചു തലോടുവാന് . ശരിക്കും ഒരു ഒറ്റക്കിളി. പറക്കുകയാണ്. ജീവിതമാകുന്ന അനന്ത വിഹായസ്സിലൂടെ പറക്കുകയാണ്. എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ. ലക്ഷ്യമില്ല
അതുകൊണ്ട് മാര്ഗവുമില്ല. ശൂന്യത. ശൂന്യത മാത്രം.
ആരുമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാല്... ഒരു പക്ഷെ അത് ദൈവ നിന്ദയാകും. ഒരു അമ്മ ഉണ്ട്. നൂല് പൊട്ടിയ പട്ടം കണക്കെ പറക്കുന്ന മകളുടെ ജീവിതം കണ്ടു വേദനിക്കാന് എനിക്കെന്തു ചെയ്യാനാകും? നിസ്സഹായയാണ് ഞാന്. ഒന്നുമില്ല എന്റെ കയ്യില് അവര്ക്ക് നല്കാന്. അവരുടെ വേദനകളില്, അവരുടെ മനസിന്റെ മുറിവുകളില്, ആശ്വാസത്തിന്റെ തൈലം പുരട്ടാന് ആകാതെ... ആരുടെയോ ഒരു കൈ തെറ്റ് പോലെ നിസ്സഹായയായി ഞാന്...
എന്നെക്കുറിച്ചു ഞാന് കൂടുതല് എന്ത് പറയാന്? ഞാന് ഒരു ഒറ്റക്കിളിയാണ്. ആഗ്രഹിക്കാതെ ലഭിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഭാരവുമായി അലയുന്ന ഒരു ഒറ്റക്കിളി. ആരുമില്ല കാത്തിരിക്കാന്. ആരുമില്ല കരുതലുമായി പുറകെ വരാന്. ആരുമില്ല ചേര്ത്ത് പിടിച്ചു തലോടുവാന് . ശരിക്കും ഒരു ഒറ്റക്കിളി. പറക്കുകയാണ്. ജീവിതമാകുന്ന അനന്ത വിഹായസ്സിലൂടെ പറക്കുകയാണ്. എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ. ലക്ഷ്യമില്ല
അതുകൊണ്ട് മാര്ഗവുമില്ല. ശൂന്യത. ശൂന്യത മാത്രം.
ആരുമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാല്... ഒരു പക്ഷെ അത് ദൈവ നിന്ദയാകും. ഒരു അമ്മ ഉണ്ട്. നൂല് പൊട്ടിയ പട്ടം കണക്കെ പറക്കുന്ന മകളുടെ ജീവിതം കണ്ടു വേദനിക്കാന് എനിക്കെന്തു ചെയ്യാനാകും? നിസ്സഹായയാണ് ഞാന്. ഒന്നുമില്ല എന്റെ കയ്യില് അവര്ക്ക് നല്കാന്. അവരുടെ വേദനകളില്, അവരുടെ മനസിന്റെ മുറിവുകളില്, ആശ്വാസത്തിന്റെ തൈലം പുരട്ടാന് ആകാതെ... ആരുടെയോ ഒരു കൈ തെറ്റ് പോലെ നിസ്സഹായയായി ഞാന്...
പിന്നെ, എനിക്കുണ്ട്., എന്നെ മാത്രം ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആകാശത്തിലെങ്ങോ, അതോ മറ്റെവിടെയോ..? ഉള്ള ദൈവം. ചെയ്ത തെറ്റുകള്ക്കും ചെയ്യാത്ത തെറ്റുകള്ക്കും ശിക്ഷ നല്കാന് മാത്രം നോക്കിയിരിക്കുന്ന ദൈവം!! ലഭിച്ചതെല്ലാം - നല്ലതായാലും ചീത്തയായാലും - എല്ലാം അവന് തരുന്ന സമ്മാനം. എന്റെ ജീവിതത്തില് ഇതുവരെ സംഭവിച്ചതും സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതും എല്ലാം അവന്റെ ഹിതം. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നതാണ് എനിക്കിഷ്ട്ടം. മറിച്ചു ചിന്തിയ്ക്കാന് ഞാന് അപ്രാപ്തയാണല്ലോ...
ഇതിനായി സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത:
പോസ്റ്റുകള് (Atom)